6 Şubat: Hafızamızdaki Kırık Zaman, Vicdanımızdaki Derin Çatlak

Bugün, 6 Şubat depremlerinin üçüncü yıl dönümü.
Maraş’tan Antakya’ya, Adıyaman’dan Diyarbakır’a, Antep’ten Malatya’ya, Malatya’dan Hatay’a uzanan büyük yıkımın ve tarifsiz acının üzerinden tam üç yıl geçti.

Üç yıl geçti ama o sabaha karşı sarsılan toprak gibi, içimizdeki sarsıntı da hiç durmadı.

O gece yalnızca binalar yıkılmadı.
Güvensiz şehirleşmenin, rant odaklı politikaların, bilim dışı yönetim anlayışının altında on binlerce insan kaldı.

O gece çöken sadece beton değildi;
yıllardır biriken ihmaller, denetimsizlik ve sorumsuzluk çöktü.

Zamana karşı yarışan, sevdiklerini enkazdan çıplak elleriyle çıkarmaya çalışan insanlar, sistemin nasıl çürüdüğünü bizzat gördü.
O gün yalnızca deprem değil; organizasyonsuzluk, ihmal, kayıtsızlık ve adaletsizlik de öldürdü.

Üç yıl geçti…
Ama adalet hâlâ gelmedi.
Hesap hâlâ sorulmadı.

Biz depremle değil;
liyakat­sizlikle,
denetimsizlikle,
rant düzeniyle öldük.

Bir daha olmaması için, geçmişin üzerini kapatanlara, yıkımın sorumlularını gizleyenlere, acıyı unutturmaya çalışanlara karşı hafızamızı diri tutmak zorundayız.

Çünkü unutmayanlar, bir daha yaşanmasın diye mücadele edenlerdir.

Daha fazla insanın ölmemesi için;
bilimden, doğadan, kamusal akıldan ve kolektif dayanışmadan yana bir düzen kurmak zorundayız.

Güvensiz kentleşmeye, sermaye odaklı imar politikalarına, afetleri yönetemeyen sisteme karşı ses çıkarmak zorundayız.

6 Şubat’ta yitirdiklerimizi saygıyla anıyor, geride kalanlara sabır ve dayanışma diliyoruz.

Ama yalnızca yas tutmak yetmez.

Bugünü;
daha güvenli şehirler,
daha adil bir yaşam,
daha insanca bir gelecek için mücadele günü yapmak zorundayız.

Çünkü biz unutmuyoruz.
Çünkü bir daha olmamalı

“Oy Beni”
“Her gün bir başka zehir./Görmedik,/Bir bahçe, bir çiçek, bir şehir,/Görmedik bir gülen,/Hasılı bir ferah, bir rahat:/Uğruna çekilen/Derttir, mihnettir/Senden yana olduğumuz sebeptir/Kolektif hayat!”

Şükriye ERCAN